Dent de Tsalion

Deze week ben ik met Joery op pad. In Wallis met als hoofddoel de Dent Blanche… Het weer is niet denderend maar we gaan zien hoe het gaat.

Cabane de la Tsa

Vanuit Arolla lopen we eerst naar de Cabane de la Tsa. Een korte tocht en plenty tijd om daar van de uitzichten te genieten en hopelijk snel te wennen aan de hoogte. Morgen willen de westgraat beklimmen en daarna door naar Cabane de Bertol. En als we fit zijn en alles goed gaat, Aiguille de la Tsa, we zullen zien.

Dent de Tsalion

Na een oke nachtje en een ontbijt in een donkere hut stappen we in het licht van onze hoofdlampen de uit. Een uurtje of zo naar de instap, die we de dag daarvoor al even zijn gaan spotten, en dan zijn we los. Het klimmen doen we op onze D-schoenen want het is allemaal niet bijzonder lastig. Het gaat allemaal lekker en maken goeie meters.

Ondertussen zien we dat Paul, die ik nog van vroeger ken en nu in Zwitserland woont, en zijn klimmaatje ook zijn begonnen. Als ze ons inhalen maken we even een praatje en laten we de foto’s zien die we al van ze hebben gemaakt. In totaal hebben we ruim 20 lengtes te klimmen en daartussen lopen Joery en ik een aantal lengtes gelijk op. Wat een mooie klim is dit zeg, lang wel maar heel tof.

Eenmaal boven is het weer nog goed en zijn we blij met een klim zonder problemen. We eten wat, dalen af tot aan de gletsjer en binden de stijgijzers onder. En dan een eindje lopen tot de hut. Maar dan ga ik me slechter en slechter voelen. Er kwam al een hoofdpijntje op maar die werd nu vergezeld met slappelendigheid. Om de zoveel tijd moet ik echt ff stil staan om bij te komen…

En dan loopt we de gletsjer af en tegen rotsterrein aan, hoe hier verder? We kiezen een geul waar we sporen denken te zien. Ik daal af terwijl Joery op me wacht en me gezekerd houd. Nergens echt duidelijke kenmerken van een pad o.i.d. tot ik verder links een ketting zie lopen. Hier zitten we fout, terug omhoog en als we verder naar links lopen zien we een mogelijkheid om af te dalen en bij de kettingen te komen.

De hut was inmiddels al even in het zicht en ligt als een adelaarsnest hoog op de rotsen. Om daar te komen hebben we nog wat hoogtemeters over ladders te maken. Ik ben hier wel eens eerder geweest maar er lijken wel wat laddertjes bijgekomen… Ook hier trekt de gletsjer zich terug.

Het is fijn om in de hut aangekomen te zijn. Want echt tof voel ik me niet… Ik probeer te eten, te drinken en nog niet teveel over morgen te denken.

Ik slaap redelijk maar mijn toestand is onveranderd en het weerbericht ook niet. Neerslag, bewolking en slecht zicht. Bovendien is de Dent Blanche bedekt met een laagje sneeuw. Nu was dat pas het doel voor over een dag maar geeft ons nou niet echt vertrouwen. Met het slechte weerbericht en vooral mijn hoogteziekte besluiten we naar beneden te gaan en een plan B te bedenken.

Naar beneden en naar huis

Met elke 100 meter die we dalen ga ik me beter voelen. En als we eenmaal bij de rivier staan voel ik me zo goed dat ik me afvraag waarom we niet boven zijn gebleven.

We zoeken de auto op en slaan de gidsen open. We komen tot een nieuw plan, maar dat is een uurtje rijden. Maar als we daar aankomen… Regen! En bewolking. Niks te doen hier en de voorspellingen zijn voor de komende dagen gelijk aan dit.

Bomkakdinges wat nu? Vet balen maar we besluiten naar huis te gaan. Aan het weer doen we niks. Volgende keer beter voorbereid op een plan B zijn en nog zorgvuldiger naar het weer kijken. Helaas pindakaas voor deze keer, volgende keer beter. Voor nu blij zijn met de Dent de Tsalion.