Bernina Haute Route

Een dikke tourskiweek voor de boeg met Jelle Staleman en 5 anderen. De groep is hecht want kent elkaar van vorige tochten dus dat voelde als een warm bad. Ik loop wel 2 dagen achter in de acclimatisatie dus benieuwd hoe dat gaat…

We treffen elkaar in een hotel in Bivio waar we kennismaken en gezellig eten. We sluiten af met een paar potjes kegelen en dan is het roeftemdepoeftem. Morgen naar Corvatsch waar we de tocht gaan beginnen. Zin in!

Dag 1 – Corvatsch – Coaz Hutte

We zijn gepakt en bezakt en stappen in de lift om na 50m. piste het gebied uit te skiën onderweg naar de Coaz Hutte. Vandaag is geen lange maar wel interessante dag. Het lawinegevaar is nog redelijk hoog dus Jelle is op z’n hoede en op delen van de etappe kunnen we niet skiën dus gaan we langs de vast touwen door de rotsen.

Het weer houdt het goed totdat we in de hut komen. Alleen wanneer we daarna een tochtje maken om wat poeder te scoren trekt het helemaal dicht en maken we rechtsomkeer om de rest van de dag in de frisse hut door te brengen.

Dag 2 – Coaz Hutte – Refugio Marinelli Bombardieri

Dan maken we i.p.v. een dagtocht direct de oversteek naar Italië. Hoogste punt wordt Fuorcla de la Sella wordt vandaag het hoogste punt en alles bij elkaar maken we ongeveer 1000hm. Dus ook afdalen! De sneeuw is goed en de bochten gaan lekker.

De uitzichten zijn geweldig hier. We skiën tussen de rotswanden en over glooiende sneeuwvelden. Een prachtige tocht. Na de col kijken we af en toe uit naar de hut maar die blijft lang uit het zicht. Het is een joekel van een hut maar omdat ie verscholen ligt tegen de rotsen zien we hem pas heel laat. De ontvangst is warm en kachel loeit, hier krijgen we het niet koud.

We genieten van een biertje en een royale kaas/vlees plank terwijl onze spullen rondom de kachel hangen te drogen.

Dag 3 – Refugio Marinelli Bombardieri – Diavolezza

Vandaag is het plan de Piz Palu overschreiding te doen. In de planning is dit de highlight van de week. Alleen laaghangende bewolking (en een zieke Ruben) zorgen ervoor dat we de plannen moeten wijzigen. De teleurstelling is niet groot, iedereen weet dat je flexibel moet zijn in de bergen. En de afdalingen die we later op de dag vinden maakte een hele hoop goed. Zo lang en zulke goede sneeuw heb ik maar zelfden geskied… Wat een geweldige afdalingen en hoe blij was ik met de training die ik afgelopen november bij Epique heb gevolgt. Geen gehark, gehang en gewurg meer… Uiteraard nog veel te verbeteren maar dat is voor later.

Als we beneden komen moeten we nog een stuk omhoog naar het treinstation maar ik loop inmiddels op m’n laatste loodjes. Als ik m’n ski’s uitklik en het perron op stap komt de trein net tot stilstand, Johan geeft me mijn kaartje en ik kan zonder te stoppen instappen. Gehaald, moe, voldaan, gave dag! Op naar de lift die ons naar Berghaus Diavolezza brengt.

Dag 4 – Piz Palu oost

Vandaag een grote dag. De Piz Palu. Als we Diavolezza verlaten skiën we vrijwel gelijk het terrein in en de gletscher op. We zijn niet alleen en er lag al een spoor van vorige skiërs, dus dat scheelt. Vandaag ga ik nog steeds niet hard en een slepende skistopper helpt ook niet… De tocht is daardoor wat eenzaam maar ik ben in de bergen, omringt door mooie bergen en langzaam maar zeker komt de top steeds dichter bij.

De route is eenvoudig en als we op de schouder komen verruilen we de ski’s voor stijgijzers om de flank en de graat van de Piz Palu te beklimmen. Er staan goeie treden dus we maken snel hoogte. Zonder ski’s is m’n tempo gelijk beter en de flank is snel gedaan. Dan staan we even flink in de wind met een prachtig uitzicht op de gletscher waar we de vorige dag hebben geskied. Voor ons tekent de graat zich af en is de top in zicht.

Eenmaal op de top genieten we nog een keer van het uitzicht en worden er wat bergen benoemd. High-fives horen er bij en de verplichte topfoto. Mooi topje en soepele beklimming zo alles bij elkaar.

Dan afdalen. En die is geweldig. Langs ons stijgspoor kunnen we heerlijke bochten draaien tot aan de gletscher. Daar plakken we de vellen nog een keer onder om door nog een geweldige poederhelling af te dalen tot aan een terras bij een skistationnetje. We trakteren onszelf op een biertje en een taartje en stappen de bus in naar het liftstation om weer naar Berghaus Diavolezza te worden gehesen.

Dag 5 – Diavolezza – Hotel Roseg

Vandaag de laatste dag. We laden ons nog 1 keer op en gaan vooral west vandaag. Vanuit het liftstation direct nemen we een deel van de gletscherabfahrt om vervolgens langs de Boval Hutte te skiën. Daarna hebben we glooiend terrein wat langzaam wat steiler wordt tot we op de graat uitkomen. Vanuit hier hebben we wat opties en Jelle besluit dat we wat zuidwaarts kunnen om een mooie afdaling te pakken. En die blijkt top te zijn! We hebben echt een paar mooie afdalingen kunnen skiën deze trip.

Daarna is er een heel deel door terrein met wisselende sneeuwcondities. En dan skiën we een bos in. En dat was lastig, smal, moeilijke sneeuw en hier en daar best stijl. Weinig glijden, veel keren en roetsjen… Geen highlight maar een noodzakelijk kwaad om in het dal uit te komen. Eenmaal beneden landen we op een langlaufloipe met een paar lekkere beschutte plekken dus kunnen we even relaxen en nog wat eten en drinken. Nu is het alleen nog een stukje skinnen tot we bij het Hotel aankomen.

En dan is de tocht alweer voorbij. Het was een avontuur, gedeeld met een leuke groep enthousiaste gemotiveerde skiërs en uiteraard een topgids die ons door lawinegevaarlijk gebied en door een prachtig berglandschap heeft geloodst. Dank allemaal en wellicht tot een volgende keer!